Gry na święta, w które zagra cała rodzina

Już po obiedzie. Dziadek zajął fotel, najmłodsza siedzi pod stołem z nową zabawką, a nastolatki przesuwają się w stronę schodów z telefonami w rękach. Ktoś rzuca „zagrajmy w coś” i wraca z tym samym quizem co rok temu. Po dwudziestu minutach grają już tylko dwie osoby.

W święta w jednym pokoju siedzą trzy pokolenia, a większość gier wymyślono dla jednego z nich. Ten poradnik opisuje, czego potrzebuje gra, żeby pasowała wszystkim, jakie rodzaje gier to potrafią i jak przeprowadzić rozgrywkę bez kłótni.

Dlaczego większość gier dzieli rodzinę

Quizy należą do jednego pokolenia. Pytania o telewizję z lat siedemdziesiątych są dla babci, a o tegoroczną muzykę dla piętnastolatki. Którekolwiek pudełko otworzycie, połowa pokoju strzela na ślepo.

Długie zasady gubią oba końce stołu. Przy czwartej stronie instrukcji siedmiolatek już sobie poszedł, a dziadek zasnął.

Gry na szybkość nagradzają młode ręce. Jeśli wygrywa ten, kto pierwszy klepnie w kartę, runda kończy się, zanim najstarsi znajdą okulary.

Odpadanie kogoś odsyła. Zwykle najmłodszego i zwykle z płaczem.

Pięć rzeczy, których potrzebuje gra dla wszystkich pokoleń

Zanim wybierzesz, sprawdź grę pod tym kątem.

1. Zasady mieszczą się w jednym zdaniu. Jeśli sześciolatka umie je powtórzyć, zrozumieli wszyscy.
2. Nie wymaga żadnej wiedzy. Najlepsze gry rodzinne dotyczą ludzi w pokoju, bo to jedyny temat, na którym znają się wszyscy.
3. Wszyscy grają naraz. To podczas długiego czekania na swoją kolej wyciąga się telefony.
4. Rundy są krótkie. Powinno się dać skończyć po dziesięciu minutach bez poczucia, że gra została przerwana.
5. Można dołączyć i odejść. Ktoś musi zajrzeć do piekarnika, a ktoś zawsze się spóźnia.

Gra, która spełnia cztery punkty z pięciu, jest warta próby. Wszystkie pięć spełnia niewiele.

Trzy rodzaje gier, które to potrafią

To rodzaje gier, więc pewnie macie już w domu po jednej z każdego albo da się ją zrobić z kartki i długopisu.

Zgadywanki o sobie nawzajem. Każdy zapisuje o sobie coś, czego nikt nie wie, a reszta zgaduje, czyje to. Albo każdy przynosi swoje zdjęcie z niemowlęctwa i trzeba zgadnąć, kto jest kim. To, co powie czterolatek, jest tak samo dobre jak to, co napisze babcia, a zwykle dowiadujecie się czegoś nowego o własnej rodzinie.

Rysowanie i pokazywanie. Kalambury sprawdzają się w każdym wieku, bo najśmieszniej jest wtedy, gdy komuś nie wychodzi. Pozwólcie każdemu wybierać własne hasła, żeby dziecko nie musiało pokazywać filmu z 1974 roku.

Gry drużynowe w mieszanych składach. Na przykład „Kim jestem?” z karteczką na czole albo dwadzieścia pytań. W drużynie najmłodsi i najstarsi mają się z kim naradzić.

Jak ją poprowadzić

• Wybierz moment. Po obiedzie, a przed filmem jest zwykle najlepiej. Podczas zmywania jest najgorzej.
• Wymieszaj pokolenia. Dziadek z wnuczką przeciwko mamie z nastolatkiem to dużo lepszy układ niż dzieci przeciwko dorosłym.
• Daj dziecku zadanie. Kto tłumaczy zasady albo liczy punkty, zostaje do końca. W naszym poradniku o tłumaczeniu zasad każdej gry w kilka minut jest szablon tak krótki, że poradzi sobie z nim dziesięciolatek.
• Ustalcie koniec, zanim zaczniecie. Na „trzy rundy” łatwiej się zgodzić niż na „jedną grę”.
• Kończcie, kiedy jeszcze chcą grać. Następnego dnia sami o nią poproszą.

Żeby było spokojnie

• Nikt nie musi występować. Zgadywanie z kanapy to też granie.
• Omijajcie coroczną kłótnię. Jeśli jakaś kategoria prowadzi do polityki albo do tego, kto był ulubieńcem mamy, wyrzućcie ją.
• Nagrody zamiast kar. Ostatni pierniczek z talerza to dobra nagroda, a przegrana nie powinna nikogo nic kosztować.
• Daj rolę temu, kto się wzbrania. Wujek, który „w gry nie gra”, często chętnie zostaje sędzią.
• Czasem pozwól dzieciom wygrać, ale tak, żeby nie było widać.

Przykład: Gallery Gamble

Tę grę tworzymy my, więc czytaj dalej, mając to na uwadze. Gallery Gamble to gra na telefon z pierwszej grupy: zgadywanka o sobie nawzajem, w którą gra się zdjęciami z własnych telefonów. Każdy gracz w tajemnicy wybiera jedno zdjęcie z losowej siatki własnych fotek. Potem zdjęcia pojawiają się po kolei na wszystkich ekranach, a każdy wskazuje osobę, do której jego zdaniem należą.

Tak wypada w pięciu punktach, także tam, gdzie jest słabsza:

• Zasady w jednym zdaniu? Tak. „Pojawia się zdjęcie, a ty zgadujesz, czyje jest”.
• Bez żadnej wiedzy? Tak, o ile znasz rodzinę. Ktoś, kto spędza pierwsze święta u teściów, będzie zgadywać częściej niż reszta.
• Wszyscy grają naraz? Tak. Przy każdym zdjęciu zgadują wszyscy.
• Krótkie rundy? Tak. Liczbę rund i czas ustawia gospodarz.
• Można dołączyć i odejść? To jej słaby punkt. Każdy gracz potrzebuje własnego iPhone'a albo iPada, więc kto go nie ma, może tylko zaglądać komuś przez ramię. Potrzeba też co najmniej 3 graczy w jednym pokoju.

Na rodzinnym spotkaniu ten ostatni punkt dużo znaczy. Jeśli babcia ma telefon z Androidem albo nie ma smartfona wcale, to nie jest gra dla całej rodziny i lepiej sprawdzi się któraś z opisanych wyżej gier na kartkach.

Jeśli w nią zagracie, przejrzyj wcześniej swoje zdjęcia, a z dziećmi, które grają, przejdźcie razem przez ustawienia. Jak to zrobić, opisujemy w poradniku o ochronie prywatnych zdjęć w grach ze zdjęciami, w którym jest też część dla rodziców.

W skrócie

Wybierz grę o ludziach w pokoju, z zasadami, które umie powtórzyć sześciolatka. Wymieszaj pokolenia, ustalcie koniec, zanim zaczniecie, i kończcie, kiedy wszyscy mają jeszcze ochotę na kolejną rundę.